Zwyczaje ślubne

Ślub w hinduizmie
Hinduski ślub jest zabowiązaniem na całe życie i jest najmocniejszym społecznym związkiem jaki zachodzi między mężczyzną i kobietą. W mniemaniu hindu ślub jest drogą duchowego rozwoju. Nie jest sakrementem, ale umową społeczną.
Dla hindusów ślub jest jedyną drogą kontynuacji rodziny a poprzez to spłaceniem swojego długu u przodków. Małżeństwo tradycyjnie jest i było kojarzone przez rodziców. Przed ślubem rodziny odbywają liczne rozmowy i pertraktacje. Ważne jest by małżonkowie należeli do jednej kasty. Koszt wesela trwającego często wiele dni pokrywają rodzice panny młodej. Ponadto panna młoda jest zobowiązana prawem zwyczajowym do wniesienia do małżeństwa posagu. Istnieje wiele wariacji ceremonii ślubnej w zależności od regionu i społeczności. Dzień przed ślubem dłonie i stopy panny młodej dekorowane są "Mehendi" - tradycyjnymi tatuażami z henny. O poranku w dniu ślubu przeprowadzone są rytuały oblucyji na pannie i panu młodym w ich rodzinnych domach. Ich ciała zostają namaszczone kurkumą, pastą z drewna sandałowego i olejkami, które oczyszczają ciało, zmiękczają skórę i czynią ją aromatyczną. Następnie są kąpani przy śpiewie matry wedyjskiej. Miejscem ceremonii jest udekorowany kwiatami namiot, w którym ubrana w bogato zdobione sari panna młoda oczekuje wybranka. Odświętnie ubrany pan młody przybywa w towarzystwie krewnych i przyjaciół. Przyszli małżonkowie zasiadają obok siebie oddzieleni zasłoną.
Jest ona powoli odsłaniana przy wtórze modlitw odprawianych przez bramina. Następnie ojciec panny młodej uroczyście oddaje swoją córkę panu młodemu, który składa przyrzeczenie uczciwości w trzech tradycyjnych celach życia: pobożności, bogactwa i rozkoszy. Po przysiędze składana jest ofiara z topionego masła i ryżu. Następnie panna młoda wsypuje do ognia ziarnka ryżu i razem z panem młodym stawia pierwsze 7 kroków. Ceremonia ślubna kończy się błogosławieństwem rodziców pana młodego i rozpoczyna się huczne wesele.

Ślub w tradycji muzułmańskiej
Wszyscy muzułmanie poddają się woli Allaha, jedynego prawdziwego Boga, a jego wolę można poznać poprzez czytanie Koranu (islamskie prawo święte). Zasady zawarcia małżeństw zapisane są w szariacie - prawie wynikającym z Koranu. Ślub jest świętym i pożądanym związkiem. W przeciwieństwie do popularnych opinii główną praktyką jest monogamia - tylko 5% muzułmanów na świecie ma więcej niż jedną żonę.
Zadaniem kobiety jest opieka nad domem i dziećmi, a jej mąż jest zobowiązany do opieki i ochrony rodziny.
O wyborze współmałżonka decyduje cała rodzina. Głównym elementem ceremonii ślubnej jest podpisanie kontraktu między narzeczonymi w obecności dwóch męskich świadków. Najczęściej spisywana jest przez Immama w meczecie lub w domu panny młodej. Przedmiotem długich negocjacji jest wiano jakie pan młody musi wypłacić rodzinie panny młodej. Popularne arabskie przysłowie mówi: ojciec wielu córek jest bogatym człowiekiem. Po uzgodnieniu wszystkich szczegółów, papiery zostają podpisane. Zgodnie z islamskim prawem po tej czynności para staje się prawnie i duchowo małżeństwem. W islamie nie istnieje pojęcie wesela w sensie zachodnim. Uroczystości mogą odbywać się w domu panny młodej lub w hotelu lub klubie, z zaznaczeniem, że koszty ponosi rodzina pana młodego. Pierwsza noc jest tylko dla kobiet. Panna młoda przybrana jest w ceremonialny kaftan, a jej stopy i dłonie ozdobione są henną. Drugiej a czasami trzeciej nocy, wyprawiane są bankiety (jeden dla panny młodej i jeden dla pana młodego), często dla kilkuset członków rodziny i przyjaciół. Arabska muzyka, śpiew, taniec i tradycyjny "ślubny lament dają wyraz tym celebracjom. Na koniec ostatniego bankietu, pod wieczór, para młoda (panna młoda często ma na sobie białą suknię ślubną) pojawia się na specjalnym tronie lub miejscu honorowym. Zgodnie z tradycją,po publicznym pojawieniu się udaje się do własnego domu, aby skonsumować małżeństwo.

Spojrzenie buddyzmu na ślub
W buddyźmie ślub traktowany jest jako całkowicie osobista, indywidualna sprawa a nie religijny obowiązek. Małżeństwo jest społeczną konwencją, instytucją stworzoną dla powodzenia i szczęścia ludzi, która odróżnia ludzi od świata zwierząt i do utrzymania porządku i harmonii w procesie prokreacji. Chociaż buddyjskie teksty milczą w sprawie monogamii lub poligamii, doradzają ograniczenie się do jednej żony. Budda nie ustanowił zasad ożenku, ale zostawił rady jak żyć szczęśliwie w małżeństwie. W jego kazaniach zawarte jest przesłanie, że mądrym i rozsądnym jest bycie wiernym jednej żonie i oparcie się pokusie uganiania się za innymi kobietami. Budda głosi, że jednym z głównych powodów upadku mężczyzny jest uwikłanie się w związki pozamałżeńskie (Parabhava Sutta). Mężczyzna musi sobie zdać sprawę z trudności przez jakie musi przejść, aby utrzymać żonę i rodzinę, które będą spotęgowane kiedy pojawią się problemy. Budda radzi swoim wyznawcom, aby wystrzegali się cudzołóstwa i rozwiązłości seksualnej. W byddyzmie nie istnieją religijne prawa nakazujące osobie zawarcie ślubu, pozostanie kawalerem czy prowadzenie cnotliwego życia. Nigdzie nie jest powiedziane, że byddyści muszą płodzić potomstwo lub regulować liczbę płodzonych dzieci. Byddyzm pozwala, aby każda jednostka miała wolność decydowania o wszystkich kwestiach związanych ze ślubem. Można zapytać czemu byddyjscy mnisi nie żenią się, jeżeli nie ma praw zakazujących tego czynu. Powodem jest najwyraźniej to, że aby służyć ludzkości, mnisi wybrali życie w celibacie. Ci którzy zrzekają się doczesnego życia, trzymają się zdala od życia w małżeństwie dobrowolnie, aby uniknąć związanych z tym zobowiązań i skoncentrować uwagę na pomocy innym w osiągnięciu duchowego wyzwolenia.